Olav van Kooten

olafvankooten_200Als kind was ik altijd zeer geïntrigeerd door religie, hoewel ik in een atheïstisch/ agnostisch gezin ben opgegroeid. Op heel jonge leeftijd werd mij duidelijk dat het mogelijk moest zijn om volmaakt gelukkig te kunnen zijn ongeacht de omstandigheden. En dat het mijn taak was om dat geluk te bereiken. Een lange zwerftocht langs middeleeuwse mystici, LSD-gebruik en yoga bracht mij op 20 jarige leeftijd in contact met Zen. Door het boek van Fromm, Suzuki en Demartino “Zen and Psychoanalysis” wist ik dat dit de weg was waar ik sinds mijn vroege jeugd naar op zoek was. Via een leerling van Dürckheim kwam ik bij Mimi Maréchal op de Tiltenberg. Ik nam mij voor dit pad, ondanks alle ongemakken, vijf jaar lang te volgen zonder oordeel. Daarna zou ik de balans opmaken om te kijken of dit echt iets voor mij was. Op de Tiltenberg kwam ik af en toe Ton Lathouwers tegen, maar wij gingen ieder ons eigen weg. Dingen die diepe indruk op mij maakten waren een sesshin met Tetsuo Kiichi Nagaya Roshi, het bijna overlijden en de wederopstanding van Enomiya Lasalle, de koan studie met Ama Samy, het oplossen van mijn eerste koan (na twee en een half jaar) bij Nico Tydeman, het overlijden van Mimi. Met plezier denk ik terug aan de FAS sesshin waar mutual enquiry werd geïntroduceerd en de conferenties die daarmee gepaard gingen. Ook heb ik Ron Sinnige daar als vriend leren kennen.

Na enige omzwervingen kreeg ik in 2003 het verzoek zen onderricht te geven in een integraal spiritueel centrum Kenkon te Wageningen, waar ik als hoogleraar werkte aan de universiteit en woonde met mijn gezin. Omdat ik vond dat ik niet les kon geven zonder zelf een leraar te hebben, heb ik Ton Lathouwers gevraagd om mijn leraar te zijn. “Alleen als je alles wat je weet over het leraar-leerlingschap overboord zet” was het antwoord van Ton. Dat heb ik gedaan en het bleek een gouden greep. Van Ton heb ik werkelijk geleerd wat transmissie inhoudt. De strenge Japanse discipline waarin ik was opgeleid paste uitstekend bij mijn patroon van emoties onderdrukken. Daardoor kon ik vrij makkelijk dagen achter elkaar bijna 24 uur per dag in de lotushouding vertoeven. Maar Ton riep weliswaar in eerste instantie verzet op, want er waren zelfs mensen die hun neus snoten tijdens de zitperiode! Langzaam ging mijn hart open en begon ik te luisteren naar mijn binnenwereld. Ton heeft mij geleerd echt oprecht lief te hebben en mijn ik-gerichtheid langzaam een beetje te doen smelten. Ik ben hem daarvoor echt dankbaar.

Nu geef ik zenavonden in Amsterdam en in Wageningen en samen met mijn echtgenote geef ik retraites en trainingen in compassie, bevrijdend inzicht en interpersoonlijke mindfulness en compassie. Daarnaast geef ik les en doe onderzoek in tuinbouw gerelateerde onderwerpen aan de Wageningen Universiteit en aan de hogeschool Inholland in Delft. Mijn grote passie is mensen in vrijheid stimuleren hun Boeddha natuur te ervaren. Ik hoop dat de sesshin zal bijdragen aan de ervaring dat de binnenwereld van gedachten en emoties intrinsiek verbonden is met de buitenwereld van bergen en dalen.

Ik zie je graag in Chateau Frendeau!